பனைக்குளம் அட்டாவதானம் அபூபக்கர் நயினார் புலவர்

ஒரே நேரத்தில் பல சோதனைகள்

அவதானப் பீடத்தில் ஆழ்ந்த ஒருமுகக் கவனத்துடன் அமர்ந்திருந்த அபூபக்கர் நயினார் புலவர், கையில் இலாடச் சங்கிலியை விரல்களுக்கிடையே சுழற்றியவாறே முன்வைக்கப்பட்ட கேள்விகளுக்கு உடனுக்குடன் விடையளித்ததாகப் பதிவு கூறுகிறது.

ஒருவர்,

“அரைக்கிறக்கத்தில் முளைக்கிறது எது?”

என்று கேட்க,

“பருத்திக் கொட்டை”

என்று பதிலளித்தார்.

மற்றொருவர்,

“சுட்டும் முளைக்கிற விதை எது?”

என்று கேட்க,

“பனைவிதை”

என்று உடனடியாக விடையளித்தார்.  இவை மட்டும் நடைபெறவில்லை.

அதே நேரத்தில் அவரது முதுகின் மீது நெல்மணிகள் எறியப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. இடையிடையே மணி ஒலிக்கப்பட்டது.

கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்துக்கொண்டே, எறியப்பட்ட நெல்மணிகளின் எண்ணிக்கையையும் மணியோசைகளின் எண்ணிக்கையையும் அவர் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. நிகழ்ச்சியின் இறுதியில்,

எத்தனை நெல்மணிகள் எறியப்பட்டன?
எத்தனை முறை மணி ஒலித்தது?

என்பதையும் சரியாகக் கூறியதாக அந்தப் பதிவு தெரிவிக்கிறது.

அறுபது ஆண்டுகளைக் கடந்த நாளைக் கணித்தவர்

அவதான நிகழ்ச்சியில் அறுபது வயதிற்கு மேற்பட்ட ஒருவர் தமது பிறந்த நாள் மற்றும் ஆண்டைக் கூறி,

“நான் பிறந்தது எந்தக் கிழமை?”

என்று கேட்டாராம்.

அபூபக்கர் நயினார் புலவர் கணித்து,

“ஞாயிற்றுக்கிழமை”

என்று பதிலளித்தார்.

அது சரியான விடையாக அமைந்ததாகவும் பதிவு கூறுகிறது.

இன்றைக்கு கணினி அல்லது கைப்பேசியின் உதவியுடன் சில வினாடிகளில் கண்டுபிடிக்கக்கூடிய ஒன்றை, அன்றைய காலத்தில் மனக்கணக்கின் மூலமே கண்டறிந்திருக்க வேண்டும் என்பதை நினைத்துப் பார்க்கும்போது அவரது அறிவாற்றலின் மற்றொரு பரிமாணத்தை நாம் உணர முடிகிறது.

எட்டு கிணறுகளின் தண்ணீரை நினைவில் வைத்த அதிசயம்

அவரது பார்வை மற்றும் செவிப்புலன் மட்டுமல்ல; சுவையை நினைவில் வைத்திருக்கும் திறனும் சோதிக்கப்பட்டதாக அந்த வரலாற்றுப் பதிவு கூறுகிறது.

நிகழ்ச்சி நடைபெற்ற அன்று காலையில் வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்த எட்டு கிணறுகளிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட தண்ணீர் அவருக்குச் சுவைக்கக் கொடுக்கப்பட்டது.

அவற்றின் சுவை வேறுபாடுகளை அவர் நினைவில் வைத்துக்கொண்டார்.

மாலையில் அவதான நிகழ்ச்சி நடைபெறும்போது அந்த எட்டு கிணறுகளில் ஒன்றின் தண்ணீர் மீண்டும் கொடுக்கப்பட்டது.

அதைச் சுவைத்த அபூபக்கர் நயினார் புலவர்,

“இது சுன்னாகத்து சோமையா கேணித் தண்ணீர்”

என்று சரியாக அடையாளம் காட்டியதாக பேராசிரியர் மு. அப்துல் சமது பதிவு செய்கிறார்.

அவையினர் கைதட்டி அவரைப் பாராட்டியதாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

கேட்டவுடன் பிறந்த வெண்பா

அவதானம் என்பது நினைவாற்றல் சோதனை மட்டும் அல்ல. புலவரின் தமிழிலக்கியப் புலமையும் உடனடியாகச் செய்யுள் இயற்றும் திறனும் சோதிக்கப்பட்டன.

அவையிலிருந்த ஒருவர்,

“இறைவனை ஏத்தியிரந்து”

என்பதை ஈற்றடியாகக் கொண்டு ஒரு வெண்பா பாடுமாறு கேட்டார்.

உடனடியாக அபூபக்கர் நயினார் புலவர் பாடியதாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள வெண்பா:

ஆவெனும் ஈசன் அரவணையான் அக்காளை
மாவேறச் செய்து வலம் வருங்கால் – நாவால்
மறையவன் வாழ்த்தினான் வானவர்கள் சூழ
இறைவனை ஏத்தி யிரந்து

இங்கு ஈசன் – சிவன், அரவணையான் – திருமால், மறையவன் – பிரம்மன் என்று மூலக் கட்டுரை விளக்கம் தருகிறது.

திருக்குறளையும் இணைத்துப் பாடிய புலமை

மற்றொருவர், திருக்குறள் ஒன்றின் இறுதி இரண்டு அடிகளை வைத்துக்கொண்டு விதி மற்றும் ஊழ் ஆகிய கருத்துகளையும் இணைத்து வெண்பா பாடுமாறு கேட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

அப்போது அபூபக்கர் நயினார் புலவர்:

தலைவிதியை மாற்ற தலைவ ரெவரேனும்
உலகிலில்லை என்ப துறுதி – தொலைவிலா
ஊழிற் பெருவலி யாவுள மற்றொன்று
சூழினும் தாமுந் துறும்

என்று பாடி அவையினரை வியப்பில் ஆழ்த்தியதாகப் பதிவு தெரிவிக்கிறது.

இதன் இறுதி இரண்டு அடிகள் திருக்குறளின்,

ஊழிற் பெருவலி யாவுள மற்றொன்று
சூழினும் தான்முந் துறும்

என்ற குறளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

ஒருவர் கொடுக்கும் கருத்தையும் ஏற்கெனவே அமைந்துள்ள குறளையும் உடனடியாக இணைத்து வெண்பா வடிவில் உருவாக்கும் திறன், அவரது தமிழ்ப்புலமையின் ஆழத்தை உணர்த்துகிறது.

மகாவித்துவான் பொன்னம்பல பிள்ளையின் பாராட்டு

அவதான நிகழ்ச்சியைக் கண்ட மகாவித்துவான் பொன்னம்பல பிள்ளை, அபூபக்கர் நயினார் புலவரின் திறமையைப் பாராட்டி அங்கேயே பாடியதாக ஒரு புகழ்ப்பாவும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது:

பக்க மறை தேர்ந்தோர் பலரிருக்க சீருறபு
பக்கர்நை னாப்புலவன் பண்ணிய – மிக்க நல்
அட்டாவ தானமெனும் அற்புதத்தைப் பார்க்கிலவன்
இட்டம் பெறாதார் எவர்

இந்தப் பாடலின் சொற்பிரிப்பிலும் சில சொற்களிலும் பழைய பதிப்பு அல்லது தட்டச்சு காரணமாக வேறுபாடுகள் இருக்கக்கூடும். எனவே கிடைத்துள்ள மூலப்பதிவின் வடிவிலேயே இங்கு தரப்பட்டுள்ளது.

பின்னாளைய அவதானிகளுக்கு முன்னோடி

அபூபக்கர் நயினார் புலவரின் பெருமை ஒரு அட்டாவதான நிகழ்ச்சியை நடத்தினார் என்பதுடன் முடிந்துவிடவில்லை.

பேராசிரியர் மு. அப்துல் சமது மிக அழகாக ஒரு கருத்தைப் பதிவு செய்கிறார். அபூபக்கர் நயினார் புலவர் அவதானக் கலையில் எழுதிய “அரிச்சுவடி”, பின்னர் வந்த பலர் அந்தக் கலையில் சாதனை நிகழ்த்துவதற்கான “பாலபாடம்” ஆனது என அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

அதாவது, பின்னாளில் புகழ்பெற்ற அவதானிகளுக்கு முன்பே நமது இராமநாதபுரம் மண்ணில் இத்தகைய அபாரமான அறிவாற்றல் கொண்ட ஒரு தமிழ்ப்புலவர் வாழ்ந்திருக்கிறார்.

நூலாசிரியராகவும் அபூபக்கர் நயினார் புலவர்

கிடைத்துள்ள பிற வரலாற்றுப் பதிவுகளில் அபூபக்கர் நயினார் புலவர் நூல்களை இயற்றியவர் என்பதற்கான குறிப்புகளும் காணப்படுகின்றன.

குறிப்பாக இஸ்லாமியர் தமிழ் தொண்டு தொடர்பான பதிவுகளில், பனைக்குளம் அபூபக்கர் நயினார் புலவரின் நூல்கள் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த அப்துல்கனி சாயபுவின் உதவியுடன் வெளிவந்ததாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஆனால் தற்போது நமக்குக் கிடைத்துள்ள நம்பத்தகுந்த ஆதாரங்களில் அந்த நூல்களின் முழுமையான பட்டியல், வெளியீட்டு ஆண்டுகள் போன்ற விவரங்கள் தெளிவாகக் கிடைக்கவில்லை.

எனவே ஆதாரம் இல்லாமல் நூல்களின் பெயர்களையோ பிற தகவல்களையோ நாம் ஊகித்துச் சேர்ப்பது முறையாகாது.

இன்னும் தேடப்பட வேண்டிய வரலாறு

இவ்வளவு திறமை கொண்ட ஒரு புலவரைப் பற்றி இன்று நமக்குத் தெரிந்த செய்திகள் மிகக் குறைவு.

அவருடைய:

பிறந்த ஆண்டு, பெற்றோர், குடும்பப் பின்னணி, கல்வி, ஆசிரியர்கள், வாழ்ந்த காலகட்டத்தின் முழுமையான விவரம், அவர் இயற்றிய நூல்களின் பட்டியல், மறைந்த ஆண்டு

போன்ற அடிப்படை வரலாற்றுத் தகவல்கள்கூட இன்னும் முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை.

இது அபூபக்கர் நயினார் புலவரைப் பற்றிய குறை அல்ல.

நமது மண்ணின் அறிவுசார் வரலாற்றை நாம் போதுமான அளவு பதிவு செய்து பாதுகாக்காமல் விட்டதன் விளைவு.

பனைக்குளம் மற்றும் சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகளில் உள்ள பழைய குடும்பங்களில் அவரைப் பற்றிய வாய்மொழிச் செய்திகள் இருக்கலாம். பழைய நூல்கள், கையெழுத்துப் பிரதிகள், குடும்ப ஆவணங்கள், கல்வெட்டுகள், பழைய பத்திரிகைகள் அல்லது இலங்கையில் வெளிவந்த தமிழ் நூல்களில் மேலும் செய்திகள் மறைந்திருக்கலாம். அவற்றைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியது இன்றைய தலைமுறையின் பொறுப்பு.

நமது மண்ணின் பெருமையை மீட்டெடுப்போம்

இன்று ஒரே நேரத்தில் பல வேலைகளைச் செய்வதை Multitasking என்று பெருமையாகப் பேசுகிறோம்.

ஆனால் பல தலைமுறைகளுக்கு முன்பே, கணினி இல்லை, கைப்பேசி இல்லை, கால்குலேட்டர் இல்லை என்ற காலத்தில் — இலக்கியம், இலக்கணம், செய்யுள், மனக்கணக்கு, நினைவாற்றல், சுவைப்புலன், செவிப்புலன் எனப் பல திறன்களை ஒரே நேரத்தில் பயன்படுத்தி அவையையே வியக்க வைத்த ஒருவர் நமது மண்ணில் வாழ்ந்திருக்கிறார்.

அவர், பனைக்குளம் அட்டாவதானம் அபூபக்கர் நயினார் புலவர்.

அவரைப் பற்றி இன்று நாம் எழுதுவது ஒரு பழைய புலவரின் புகழைப் பேசுவதற்காக மட்டும் அல்ல. நமது மண்ணில் வாழ்ந்த அறிவாளிகளை மீண்டும் நமது வரலாற்றுக்குள் அழைத்து வருவதற்காக.

அபூபக்கர் நயினார் புலவரைப் பற்றிய பழைய நூல்கள், குடும்ப ஆவணங்கள், புகைப்படங்கள், கையெழுத்துப் பிரதிகள் அல்லது நம்பகமான தகவல்கள் யாரிடமாவது இருந்தால், அவற்றை எங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுமாறு அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

அவற்றின் உதவியுடன் இந்த மறக்கப்பட்ட தமிழ் மேதையின் வரலாற்றை இன்னும் முழுமையாக அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்ல முடியும்.

முக்கிய ஆதாரம்: பேராசிரியர் மு. அப்துல் சமது, “அவதானப் புலவர் அபூபக்கர்”, அகர முதல.
அக்கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்ட தரவு: முதுவை இதாயத்து